tag:blogger.com,1999:blog-36654149331026920532011-07-07T23:35:09.126-07:00artistnoreply@blogger.comBlogger21100tag:blogger.com,1999:blog-3665414933102692053.post-3345503640226749102009-07-07T11:31:00.000-07:002009-07-07T11:56:01.981-07:00<div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong>هنر از نگاه<br />میکل آنژ، پیکاسو، ونگوک</strong></span></div><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><div align="center"><br />فرشته ای را درقطعه سنگ مرمری دیدم و آن قدر آن سنگ را تراشیدم تا او را آزاد کردم.</div><div align="center">میکل آنژ<br />اگر مردم میدانستندکه چه سخت کوشیده ام تاچنین تبحری را به دست آورم، دیگر تبحر من برایشان حیرت انگیز نبود. </div><div align="center">میکل آنژ<br />هنر دروغی است که حقیقت را بیان میکند. </div><div align="center">پیکاسو<br />هنر چیزی نیست جز تنهایی و کارگاه هنری چیزی نیست جز شکنجه گاه. الکساندر لیبرمان<br />هنر، آنچه را طبیعت از تکمیل آن ناتوان است کامل میکند.</div><div align="center">ارسطو<br />در کاری هنری میتوان حقایق و جزيیات معتبر بیشتری یافت تا در کتاب تاریخی.</div><div align="center"> چارلی چاپلین</div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3665414933102692053-334550364022674910?l=artistic-artist.blogspot.com' alt='' /></div>artistnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3665414933102692053.post-47590137137833552562009-06-30T11:26:00.000-07:002009-06-30T11:38:16.626-07:00<a href="http://farm4.static.flickr.com/3199/2802967307_4dbd01f86c.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 332px; CURSOR: hand; HEIGHT: 500px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://farm4.static.flickr.com/3199/2802967307_4dbd01f86c.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="center"><span style="font-family:arial;font-size:180%;"><strong>نظری به تاریخچه ی دف</strong></span></div><br /><div dir="rtl" align="center"><strong><span style="font-family:Arial;font-size:180%;"></span></strong><br />دف و دپ اسم صوت است و صدایی است که از کوبیدن ضربه ای به پوست دف برمی آید.ساز دف از متداول ترین و اساسی ترین نمونه ی آلات ضربی (سازهای کوبه ای) یا «آلات ایقاعی» روزگاران قدیم به شمار می آید. در فرهنگنامه ی موسیقی ایران آمده: دف، دایره ای است از چوب که بر روی آن پوست کشیده اند. در برخی مناطق، حلقه هایی نیز بدان آویزان کنند و در مجالس سماع صوفیان، اشعار مذهبی و عرفانی را با آهنگهای دل انگیز و جان سوز در دستگاه های مختلف، و نیز ریتمهای متفاوت به همراهی دف میخوانند، و مجلس آنان شور است و شوق است و نیایش.<br />در فرهنگ معین آمده: دف چنبری است که پوستی بر آن چسبانند و قوالان، آن را با سر انگشت نوازند.<br />ساکس می نویسد: دف (فارسی، عربی، ترکی و آلبانیایی) همان دایره است.ضمن اینکه این لفظ در مصر و آلبانی به طور کلی معنای دایره را می دهد.در الجزایر ساز مخصوصی است با قاب چهارگوش که دارای دو پوست است و پشت این پوست را از داخل چهار تار زهی کشیده اند.<br />در نقش برجسته شکار گوزن در طاق بستان، دو نوازنده یکی از سوی چپ نای یا سورنای مینوازد، و دیگری ساز چهارگوشی در دست دارد که نوعی دف مربع شکل میباشد. شکل دستهای نوازنده ی این ساز به گونه ای است که بیشتر از هر چیز مؤید این نظریه است که دف از دوره ی باستان مورد توجه بوده است.این نوع دف، یعنی دف چهارگوش، هنوز هم در مصر و سوریه رواج دارد و قاب آن به شکل قالب خشت مالان است.</div><br /><div dir="rtl" align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3665414933102692053-4759013713783355256?l=artistic-artist.blogspot.com' alt='' /></div>artistnoreply@blogger.com1